Tinnitus

“ Weet je, dat gepiep in je oren? Die pieeeeeeeeeeeeeeeeeeeep.
Dat is het geluid van afstervende gehoorcellen. Hun zwanenzang.
Als ze weg zijn, hoor je die frequentie nooit meer. Geniet er zolang nog van.”
Deze onheilspellende quote komt uit een filmfragment van Children of Men.
Hele toffe film trouwens waarin Clive Owen weer een knap staaltje acteerwerk neerzet.
Maar dat is niet de reden waarom ik dit nu aanhaal.

Aanleiding is het stuk dat ik een tijd geleden in de Volkskrant heb gelezen. De kop luidt:
Waarom oordoppen als geluid zachter kan?
Joop Beelen, directeur van de Nederlandse Vereniging voor Slechthorenden, waarschuwt voor de gevaren van luide muziek met als mogelijk gevolg tinnitus (oorsuizen). ‘ Muziekliefhebbers, en de jongeren voorop, moeten goede gehoorbescherming serieus gaan nemen’ pleit hij. Ook zegt hij dat juist artsen en gehoorspecialisten hun patiënten goed moeten voorlichten en ze niet afschepen met gevaarlijke geruststellingen.

Voor mij als artiest is dit artikel dubbel. Ik ben het helemaal eens met de beste heer Beelen (toevallig familie van ???), maar tegelijkertijd ben ik de eerste die aan Joost, geluidsman van de Fakkelbrigade, zou vragen om die beats wat harder te pompen als ik merk dat het publiek niet zo los gaat als ik zou willen. Toch gek. Omdat je oren wennen aan het harde geluid, heb je snel extra volume nodig om diezelfde kick te krijgen. Daar komt bij dat de drempel waarbij je de muziek begint te voelen tussen de 90 a 100 decibel ligt, terwijl je bij 80 db al op het punt zit dat het schadelijk wordt.
Het zien van It’s All Gone Pete Tong, een film waarin een house dj compleet doof wordt, heeft me toch wel aan het denken gezet. Waarom draag ik gehoorbescherming terwijl mijn publiek wel blootgesteld wordt aan die extreme frequenties? Ja natuurlijk, artiesten en soundengineers staan een paar keer per week in zalen en daardoor heeft het gehoor minder tijd om zich te herstellen. Maar toch.
Als voorbeeld: in een omgeving waar het volume een hoogte van 80db bereikt, kan je een uurtje staan, zonder dat het direct schadelijk is. Schroef je dat aantal op naar zo’n 100 db, dan zou die tijd dat je dat je ‘veilig’ bent  10 minuten zijn.
Gewenning. Omdat we nu allemaal gewend zijn om op een bepaalde manier shows te geven en als publiek  het op een bepaalde manier te ervaren, lijkt losgaan en genieten samen te moeten gaan met snoeiharde volumes. De manier waarop cd’s tegenwoordig worden gemasterd is daar ook een goed voorbeeld van. Zo hard dat er geen ruimte meer is voor dynamische verschillen. Natuurlijke pieken en dalen vlakken af, iets dat naar mijn mening naadloos aansluit bij de prozac beleving van deze tijd.

Gelukkig is het niet allemaal dood en verderf.  Joost legde me uit dat hij om het gehoor van de bezoekers niet te vermoeien qua volume  meegaat met de dynamiek van de show.
Kijk ik naar het buitenland dan zie ik dat de De Turn Me Up beweging  zich hard maakt voor het terugbrengen van de dynamiek in de muziek. Ze constateren dat die Loudness War, zoals ze het zelf noemen, geen bewuste keuze is, maar eerder iets is omdat iedereen het doet. De beoogde wetgeving op volumebegrenzing voor alle mp3-spelers doet ook een duit in het zakkie. Maarrrrrrrrr….. natuurlijk moet het niet doorslaan in betutteling. Zelfbeschikkingsrecht. We moeten zelf weten of we ons gehoor naar de  $*%^#@§% helpen.
Een baslijn moet je door je lichaam voelen. De grond moet ook gewoon meetrillen anders is het geen live ervaring. Maar het is wel interessant om jezelf eens de vraag te stellen of de muziek nog even mooi of lekker klinkt als het een aantal decibellen omlaag gaat. Kan je nog steeds van een live show genieten als het geluid zachter staat?

15 juli deel 1

Een paar minuten geleden werd ik wakker en ging even na wat er vandaag allemaal gebeuren moest.
Hoe meer ik voor mezelf kon opnoemen, hoe meer ik realiseerde dat ik in een stroomversnelling terecht ben gekomen. Een draaikolk met als speerpunt, 15 juli.

het gaat al een paar weken zo; opstaan, mail checken, ontbijten (als ik het niet vergeet), en dan op pad, om vervolgens ’s avonds laat pas thuis te komen, of pas de volgende dag als ik in Amsterdam blijf.

Er moet veel gebeuren voor 15 juli.
De avond zou in eerste instantie een soort van Tussen Licht en Lucht eind concert van mij moeten worden in de Paradiso.
Nu is daar zoveel meer bij gekomen. Ten eerste New Cool Collective. Deze mannen staan al jaren aan de top in de jazz en spelen geweldig!
Toen ik ze vroeg om mee te spelen waren ze daar erg enthousiast over.

Dat betekent voor mij veel regelen. Afspraken maken, wat gaan we doen, de productie opzetten. ik heb al veel telefoontjes gepleegd met Kees, Top-Notch eigenaar, en Joost, mn geluidsman en tourmanager.

Daarnaast zijn er 4!!!! clips in productie. Dat betekent ook veel afspreken, mailen, bellen, rooksignalen, alles.
clips voor het Weerwoord project van Youtube, Sprokkeldagen ( door Hotel, de makers van de groene hoes met de boom met handen), Zo Niet Mij ( door Comrad/Kosmonaut ) en Zendeghi (door Gregg Telussa). En de eerste twee genoemde worden gepresenteerd tijdens de 15e juli in Paradiso.

Een hoop actie dus, zo aan het eind van mijn muzikale jaar. Maar geen stress. Ik vind het eigenlijk wel lekker dat er zoveel om handen is. Nog even een eindsprint en dan kan ik terugkijken op een heel mooi Tussen Licht en Lucht jaar.

anyway, ik hou jullie op de hoogte van de ontwikkelingen!

Gr.,

Typhoon

Share The Struggle

Kijk hoe vrij we zijn,
we leven als gedetineerden.
Niet vingerwijzend of belerend.
Live your life to the fullest,
pluk de dag op elk moment.
Neem het heft in handen omdat je jezelf kent.

Vrijheid

Soms komt mijn pessimisme bovendrijven als ik sprekers hoor die het over de oorlog hebben en zeggen: ”Dit nooit meer!”
Ik denk dan kijk eens om je heen. Beperking van vrijheid en oorlogen zijn aan de orde van de dag. 
In fysieke vorm zoals we  bijna dagelijks op het nieuws kunnen zien ver bij ons vandaan 
en op geestelijk niveau, iets wat veel dichterbij komt.
Ik merk dat mijn ogen gewend beginnen te raken aan al het geweld, helaas. Langzaam sluipt er een bepaald soort onverschilligheid bij mij naar binnen, of is het een vorm van naïviteit?

Elke tijd kent zijn eigen strijd. De strijd die onze voorouders hebben gestreden hoeven wij in zekere zin niet meer te strijden. Waar onze (voor)ouders zich nog druk moesten maken om de voorziening van de primaire behoeften, kennen de meesten van ons hier geen echte honger meer.
Daardoor kunnen we veel meer met onze geestelijke ontwikkeling bezig zijn dan voorheen, meer over onszelf te weten te komen op menselijk en geestelijk level.
Dat brengt nieuwe angsten met zich mee. Naar mijn idee zorgen die angsten ervoor dat we blijven ronddwalen in dezelfde ideeën, overtuigingen en systemen. 
En dat is geen vrijheid.

Toch vier ik op 5 mei vrijheid. Niet omdat die dag in het leven is geroepen om er even bij stil te staan, maar omdat ik dat de andere 364 dagen van het jaar ook doe.
Pessimisme in de ijskast.
Ik ervaar mijn vrijheid in momenten, simpele geluksmomenten die ervoor zorgen dat ik me niet kleiner dan de wereld hoef te voelen. 

Ik wens iedereen een goede bevrijdingsdag toe!
Mij zie je optreden op Bevrijdingsfestival Utrecht en Zwolle met een Share The Struggle t-shirt aan, gemaakt door de Keniaanse rapper Projekt. Wil je meehelpen aan de opbouw van Kenya dan kan je zo’n t-shirt bestellen op Freshcotton.com of ga naar de website van Stichting Uptoyoutoo.

Gr.,

Typhoon 

 

 

 

CrimeJazz

De vitamine D deed mij de afgelopen dagen dagdromen
ik glimlach niet zomaar, de zon dwingt me.
De  ruimte tussen ons in zie ik letterlijk
en stelt me gerust.
Het is er ook maar gewoon omdat het er moet zijn.

Aankomend weekend zal ik wat anders doen dan ‘normaal’.

De meesten kennen mij van optredens in de zalen door het land,
alleen of samen met mensen die dicht bij mij staan.
Van jongs af aan ervaar ik al hoe uniek elk optreden is door de uitwisseling van energie tussen mij en  het publiek. Nadat mijn album Tussen Licht en Lucht is uitgekomen, zag ik dat die optredens alleen maar energieker zijn geworden. Iets dat helemaal bij me past, het maakt dat men ervan geniet en het houdt mij in vorm…

Toch merk ik dat ik het ook fijn vind om soms in kleinere zalen te staan. Zo kan ik meer contact maken met mijn publiek en de tekst  laten ademen door de muziek een wat meer dienende rol te geven of in het geval van aankomend weekend geheel weg te laten. 

Tussen Licht en Lucht is voor mij een eerlijke plaat geworden die leeft door het beeldende en de balans van explosieve nummers als Los Zand of Volle Maan en de, zoals ik het noem,  kleine nummers als Zo Niet Mij.
Voor elke gemoedstoestand staat er wel een nummer op. 
Daarom wil ik me nu ook wat meer gaan richten op de ‘kleine’ kant van mijn album en zal jullie daar van op de hoogte houden.

Voor aankomend weekend;

Zaterdag in de Bitterzoet (Amsterdam) tijdens CrimeJazz zal ik in een set van 15 minuten met name T.L.E.L. materiaal ten gehore brengen in spoken word.
Dit geldt eveneens voor zondag als ik in Rotown (Rotterdam) ben.

Dus iedereen die zoiets heeft van ‘ Ik wil die Typhoon wel eens horen zonder alle beats en gespring, kijken of ie dan net zo tof is’ is zeker uitgenodigd om te komen chillen en luisteren.

 Groeten,

Typhoon