In de spotlights

maart 1, 2010

Na het optreden met de Fakkelbrigade in het altijd gezellige Tivoli bleef ik nog wat hangen om te feesten met vrienden. Boemklatsch draaide en gaf het startschot voor de nacht.
Op een gegeven moment zag ik allerlei mensen op het podium klimmen om daar hun dansmoves te laten zien, hun paar minuten van aandacht. ‘Apart’, dacht ik.In het gebulder van de bassen en het visuele geweld van de stroboscopen die ritmisch met felle flitsen de zaal verlichtten, dwaalden mijn gedachten af naar de discotheek in ’t Harde waar ik naar toe ging als ik uitmocht gaan.
Met nadruk op als, want hoe vrij mijn ouders me in andere opzichten ook lieten, uitgaan was  in mijn mid tienerjaren uitzondering en dan was het ook nog eens zo dat ik altijd een uur eerder thuis moest zijn dan mijn vrienden. Iets dat me ongelofelijk irriteerde en wat veel zaterdagavonden voor de nodige puberdrama zorgde. Terwijl ik dit schrijf, lig ik helemaal in een deuk. Beetje bij beetje komen die herinneringen weer terug.

Het leek op een kat en muis spel, positiebepaling, snel schakelen. Zonder strategie geen uitgaan.
Van maandag t/m woensdag puberde ik om de donderdag en vrijdag me wat voorbeeldiger te gedragen zodat ik me op de twee dagen van goed gedrag kon beroepen als ik weer de vraag deponeerde die ik weliswaar zorgvuldig timede.
Niet tijdens het eten, maar als ik de afwas had gedaan en mijn ouders tv zaten te kijken.
Wie weet verlamde de magnetische stralen tijdelijk een deel van hun hersenen en hadden ze niet door hadden dat ze ‘ja’ zeiden.
Ook wist ik elke week ook wel weer een andere reden te verzinnen. Van de dooddoener ‘ Iedereen gaat’ en ‘Dit is de eerste keer sinds een lange tijd dat we echt weer met de volledige vriendengroep bij elkaar zijn’ tot het wanhoopsverhaal   ‘ Een meisje van school heeft gevraagd of ik ook zou komen en misschien kan het wat met haar worden, maar dan moet ik wel nu gaan.’

Hilarisch.
Enfin, daar in de discotheek verbaasde ik me altijd over de meiden die op de bar of op ‘het blok’ gingen dansen. Nog shockerender vond ik het als jongens dat deden.
‘Why would you do that?’ Klaarblijkelijk is de dansvloer niet genoeg en moet er op een verhoging gedanst worden met zo’n ‘kijk eens hoe ik los ga’ gelaatsuitdrukking.

De oude fabriekshal in het hart van de Domstad is ondertussen vol gelopen met mensen en iedereen gaat uit zijn plaat. Mijn ogen staan nog steeds gericht op het podium. Het fascineert me. Tegelijkertijd besef ik dat ik elk weekend eigenlijk hetzelfde doe.
De sleur van de week te doorbreken, het normale ontstijgen, energie door mijn lichaam laten stromen en genieten. Transformeren tot de vrije wezens die we zijn of in ieder geval daar weer een glimp van opvangen. Gezien willen worden is denk ik een universeel iets, daarmee bevestig je dat je bestaat.
Ik sta op een podium, ga het liefst tot het uiterste tot ik geen energie meer over heb en ook ik vind de aandacht heerlijk. Geweldig hoe een hele zaal vol mensen kan delen in een bepaald gevoel en ik vind het tof dat ik door middel van de muziek kan aanzetten tot soms een explosie van uitbundigheid.
Verschil is alleen wel dat ik soms graag zou willen dat dat moment van schijnen, losgaan en aandacht krijgen tot het podium beperkt blijft. Wat niet het geval is, want buiten het podium zie ik er nog steeds uit als degene die op het podium stond. Al voel ik me dan niet meer zo.

Merkwaardig en tegenstrijdigheid, maar niet minder waar…

Wie heeft ook wel eens van die typische nadenk momenten terwijl ie aan het uitgaan is of heeft ook zo’n puber anekdote over zijn of haar pogingen om uit te gaan?

Mari Boer vertelt….

december 3, 2009

In vorige berichtgevingen rondom de Chocolade Ep van mij en New Cool Collective is er al het een en ander vertelt over het bijzondere artwork .
Voordat het duidelijk was dat zijn landschap vol beesten figuren en wezens het perfecte ontbrekende puzzelstukje bleek te zijn, maakte ik een filmpje gericht aan Kees de Koning (label-eigenaar van Top-Notch). Dit om mijn enthousiasme voor dit ‘psychedelisch’ stuk kunst over te brengen.

Na hard eraan gewerkt te hebben in zijn atelier, samen met Simone Trum die de vormgeving voor haar rekening nam, heeft Mari een blog aangemaakt om zelf over zijn creatie te vertellen. Erg leuk en verfrissend om het verhaal van zijn kant te lezen.  Pak je hoes erbij en klik hier om een duik te nemen in de kleurrijke geest van deze Zwolse illustrator!

Groeten,

Typhoon

Afgelopen zomer heb ik van een goede vriend een Reisjournaal gekregen.
Een boekje waarin ik al mijn ervaringen tijdens een reis op kan schrijven,zoals een kapitein op een schip zijn dagen bijhoudt tijdens een expeditiereis.Hij (niet de kapitein, maar die goede vriend) weet dat ik graag reis en ik vermoed dat hij het als stimulans voor me heeft gekocht om het ook daadwerkelijk meer te doen. Want het boekje is nog leeg.
Nou leeg? Er staat al van alles ingevuld om je op weg te helpen.
Naast de personalia zoals naam adres, bloedgroep en in noodgevallen te waarschuwen, staat er ook al een reisplanner.
Je hoeft alleen nog maar op de stippellijnen in te vullen waar je naar toe gaat en van wanneer tot wanneer.
Dat is eigenlijk voor mij al te veel richting. Ik bedoel, de reden waarom ik wil reizen, impulsief een  vliegticket boek of op de bonnefooi  mijn auto pak is de sensatie van het niet precies weten wat je aan zal treffen.

‘Wie van zijn herinneringen kan genieten, leeft tweemaal’

Dat is een quote van Martialis, een Romeinse dichter van Spaanse komaf die in de eerste eeuw van onze jaartelling leefde.
De vraagtekens die killing zullen zijn voor een controlfreak roepen bij mij juist spanning en sensatie op. Niet weten waar je gaat! Ervaring op doen. Herinneringen bij elkaar sprokkelen. Het is een keuze.

Na een trip (of dat nou Zuid Afrika is of een weekendje Antwerpen) kom ik altijd een beetje beduusd terug. Niet door de reis op zich, maar door het terugkomen.
Het lijkt alsof alles heeft stil gestaan.
Je kan gewoon weer invoegen op die weg die jij en de mensen in je omgeving dagelijks bewandelen.
Alleen, elke keer dat ik uit dat dagelijkse leven stap en weer terugkom voel ik me alsof iemand een klein goudklompje in mijn zak heeft gestopt en ik daar pas achter kom als ik mijn broek binnenstebuiten keer om het in de wasmachine te stoppen.
Ok, misschien een beetje vage vergelijking, maar je snapt me.
Niemand kan de ervaring of de herinnering aan die trip meer van me afnemen.

Het boekje is leeg, maar ik dacht bij mezelf: ‘ Door te doen wat ik leuk vind en daar het uiterste uit proberen te halen, maak ik ook meters’. Reizen is groeien. Of groeien is reizen. Door fases heen gaan betekent ontwikkelen.
Leven is ervaren. 3D, dolby 7.1. BOEM!
Ik reis door te doen wat ik wil en daar passie in te stoppen.
Zo ben ik ook de mannen van New Cool Collective tegen gekomen en nu reizen we even samen. Reisgenoten omdat het goed voelt en omdat er een connectie is, alsof we op een kruispunt staan met de kaart in onze handen en erachter komen dat we beide naar dezelfde eerst volgende stad willen gaan.
Omdat ik dat samen reizen zo’n belangrijk onderdeel vind van dit hele Chocolade traject, hebben we een actie bedacht waarbij de hoofdprijs de ervaring is.
Als extraatje krijgen de twee winnaars de Chocolade EP thuisgestuurd.
Op de Typhoon Hyves is een item aangemaakt waar je reis begint. Vermeld hier je naam en woonplaats en vindt mensen uit je eigen regio om gezamenlijk naar Melkweg te reizen. Ervaar hoe het is om met onbekende een nieuw avontuur te starten, voor een avond of wie weet langer.

Leg het reisverhaal vast, maak foto’s, video’s, krabbels en tweets, en geniet van deze ervaring. In de week na de release van Chocolade stuur je jou reisverslag naar info@mctyphoon.nl. De twee meest creatieve reisverhalen worden beloond met een gesigneerde Chocolade EP.

Als extra steuntje in de rug geeft Top Notch hier 2×2 kaarten weg voor de releaseparty 22 november in de Melkweg.

mari boer chocolade hoes Typhoon & New cool collective

Chocolade hoes door Mari Boer (Illustratie) en Simone Trum

Tinnitus

oktober 14, 2009

“ Weet je, dat gepiep in je oren? Die pieeeeeeeeeeeeeeeeeeeep.
Dat is het geluid van afstervende gehoorcellen. Hun zwanenzang.
Als ze weg zijn, hoor je die frequentie nooit meer. Geniet er zolang nog van.”
Deze onheilspellende quote komt uit een filmfragment van Children of Men.
Hele toffe film trouwens waarin Clive Owen weer een knap staaltje acteerwerk neerzet.
Maar dat is niet de reden waarom ik dit nu aanhaal.

Aanleiding is het stuk dat ik een tijd geleden in de Volkskrant heb gelezen. De kop luidt:
Waarom oordoppen als geluid zachter kan?
Joop Beelen, directeur van de Nederlandse Vereniging voor Slechthorenden, waarschuwt voor de gevaren van luide muziek met als mogelijk gevolg tinnitus (oorsuizen). ‘ Muziekliefhebbers, en de jongeren voorop, moeten goede gehoorbescherming serieus gaan nemen’ pleit hij. Ook zegt hij dat juist artsen en gehoorspecialisten hun patiënten goed moeten voorlichten en ze niet afschepen met gevaarlijke geruststellingen.

Voor mij als artiest is dit artikel dubbel. Ik ben het helemaal eens met de beste heer Beelen (toevallig familie van ???), maar tegelijkertijd ben ik de eerste die aan Joost, geluidsman van de Fakkelbrigade, zou vragen om die beats wat harder te pompen als ik merk dat het publiek niet zo los gaat als ik zou willen. Toch gek. Omdat je oren wennen aan het harde geluid, heb je snel extra volume nodig om diezelfde kick te krijgen. Daar komt bij dat de drempel waarbij je de muziek begint te voelen tussen de 90 a 100 decibel ligt, terwijl je bij 80 db al op het punt zit dat het schadelijk wordt.
Het zien van It’s All Gone Pete Tong, een film waarin een house dj compleet doof wordt, heeft me toch wel aan het denken gezet. Waarom draag ik gehoorbescherming terwijl mijn publiek wel blootgesteld wordt aan die extreme frequenties? Ja natuurlijk, artiesten en soundengineers staan een paar keer per week in zalen en daardoor heeft het gehoor minder tijd om zich te herstellen. Maar toch.
Als voorbeeld: in een omgeving waar het volume een hoogte van 80db bereikt, kan je een uurtje staan, zonder dat het direct schadelijk is. Schroef je dat aantal op naar zo’n 100 db, dan zou die tijd dat je dat je ‘veilig’ bent  10 minuten zijn.
Gewenning. Omdat we nu allemaal gewend zijn om op een bepaalde manier shows te geven en als publiek  het op een bepaalde manier te ervaren, lijkt losgaan en genieten samen te moeten gaan met snoeiharde volumes. De manier waarop cd’s tegenwoordig worden gemasterd is daar ook een goed voorbeeld van. Zo hard dat er geen ruimte meer is voor dynamische verschillen. Natuurlijke pieken en dalen vlakken af, iets dat naar mijn mening naadloos aansluit bij de prozac beleving van deze tijd.

Gelukkig is het niet allemaal dood en verderf.  Joost legde me uit dat hij om het gehoor van de bezoekers niet te vermoeien qua volume  meegaat met de dynamiek van de show.
Kijk ik naar het buitenland dan zie ik dat de De Turn Me Up beweging  zich hard maakt voor het terugbrengen van de dynamiek in de muziek. Ze constateren dat die Loudness War, zoals ze het zelf noemen, geen bewuste keuze is, maar eerder iets is omdat iedereen het doet. De beoogde wetgeving op volumebegrenzing voor alle mp3-spelers doet ook een duit in het zakkie. Maarrrrrrrrr….. natuurlijk moet het niet doorslaan in betutteling. Zelfbeschikkingsrecht. We moeten zelf weten of we ons gehoor naar de  $*%^#@§% helpen.
Een baslijn moet je door je lichaam voelen. De grond moet ook gewoon meetrillen anders is het geen live ervaring. Maar het is wel interessant om jezelf eens de vraag te stellen of de muziek nog even mooi of lekker klinkt als het een aantal decibellen omlaag gaat. Kan je nog steeds van een live show genieten als het geluid zachter staat?

15 juli deel 1

juli 1, 2008

Een paar minuten geleden werd ik wakker en ging even na wat er vandaag allemaal gebeuren moest.
Hoe meer ik voor mezelf kon opnoemen, hoe meer ik realiseerde dat ik in een stroomversnelling terecht ben gekomen. Een draaikolk met als speerpunt, 15 juli.

het gaat al een paar weken zo; opstaan, mail checken, ontbijten (als ik het niet vergeet), en dan op pad, om vervolgens ’s avonds laat pas thuis te komen, of pas de volgende dag als ik in Amsterdam blijf.

Er moet veel gebeuren voor 15 juli.
De avond zou in eerste instantie een soort van Tussen Licht en Lucht eind concert van mij moeten worden in de Paradiso.
Nu is daar zoveel meer bij gekomen. Ten eerste New Cool Collective. Deze mannen staan al jaren aan de top in de jazz en spelen geweldig!
Toen ik ze vroeg om mee te spelen waren ze daar erg enthousiast over.

Dat betekent voor mij veel regelen. Afspraken maken, wat gaan we doen, de productie opzetten. ik heb al veel telefoontjes gepleegd met Kees, Top-Notch eigenaar, en Joost, mn geluidsman en tourmanager.

Daarnaast zijn er 4!!!! clips in productie. Dat betekent ook veel afspreken, mailen, bellen, rooksignalen, alles.
clips voor het Weerwoord project van Youtube, Sprokkeldagen ( door Hotel, de makers van de groene hoes met de boom met handen), Zo Niet Mij ( door Comrad/Kosmonaut ) en Zendeghi (door Gregg Telussa). En de eerste twee genoemde worden gepresenteerd tijdens de 15e juli in Paradiso.

Een hoop actie dus, zo aan het eind van mijn muzikale jaar. Maar geen stress. Ik vind het eigenlijk wel lekker dat er zoveel om handen is. Nog even een eindsprint en dan kan ik terugkijken op een heel mooi Tussen Licht en Lucht jaar.

anyway, ik hou jullie op de hoogte van de ontwikkelingen!

Gr.,

Typhoon

Share The Struggle

mei 4, 2008

Kijk hoe vrij we zijn,
we leven als gedetineerden.
Niet vingerwijzend of belerend.
Live your life to the fullest,
pluk de dag op elk moment.
Neem het heft in handen omdat je jezelf kent.

Vrijheid

Soms komt mijn pessimisme bovendrijven als ik sprekers hoor die het over de oorlog hebben en zeggen: ”Dit nooit meer!”
Ik denk dan kijk eens om je heen. Beperking van vrijheid en oorlogen zijn aan de orde van de dag. 
In fysieke vorm zoals we  bijna dagelijks op het nieuws kunnen zien ver bij ons vandaan 
en op geestelijk niveau, iets wat veel dichterbij komt.
Ik merk dat mijn ogen gewend beginnen te raken aan al het geweld, helaas. Langzaam sluipt er een bepaald soort onverschilligheid bij mij naar binnen, of is het een vorm van naïviteit?

Elke tijd kent zijn eigen strijd. De strijd die onze voorouders hebben gestreden hoeven wij in zekere zin niet meer te strijden. Waar onze (voor)ouders zich nog druk moesten maken om de voorziening van de primaire behoeften, kennen de meesten van ons hier geen echte honger meer.
Daardoor kunnen we veel meer met onze geestelijke ontwikkeling bezig zijn dan voorheen, meer over onszelf te weten te komen op menselijk en geestelijk level.
Dat brengt nieuwe angsten met zich mee. Naar mijn idee zorgen die angsten ervoor dat we blijven ronddwalen in dezelfde ideeën, overtuigingen en systemen. 
En dat is geen vrijheid.

Toch vier ik op 5 mei vrijheid. Niet omdat die dag in het leven is geroepen om er even bij stil te staan, maar omdat ik dat de andere 364 dagen van het jaar ook doe.
Pessimisme in de ijskast.
Ik ervaar mijn vrijheid in momenten, simpele geluksmomenten die ervoor zorgen dat ik me niet kleiner dan de wereld hoef te voelen. 

Ik wens iedereen een goede bevrijdingsdag toe!
Mij zie je optreden op Bevrijdingsfestival Utrecht en Zwolle met een Share The Struggle t-shirt aan, gemaakt door de Keniaanse rapper Projekt. Wil je meehelpen aan de opbouw van Kenya dan kan je zo’n t-shirt bestellen op Freshcotton.com of ga naar de website van Stichting Uptoyoutoo.

Gr.,

Typhoon 

 

 

 

CrimeJazz

april 24, 2008

De vitamine D deed mij de afgelopen dagen dagdromen
ik glimlach niet zomaar, de zon dwingt me.
De  ruimte tussen ons in zie ik letterlijk
en stelt me gerust.
Het is er ook maar gewoon omdat het er moet zijn.

Aankomend weekend zal ik wat anders doen dan ‘normaal’.

De meesten kennen mij van optredens in de zalen door het land,
alleen of samen met mensen die dicht bij mij staan.
Van jongs af aan ervaar ik al hoe uniek elk optreden is door de uitwisseling van energie tussen mij en  het publiek. Nadat mijn album Tussen Licht en Lucht is uitgekomen, zag ik dat die optredens alleen maar energieker zijn geworden. Iets dat helemaal bij me past, het maakt dat men ervan geniet en het houdt mij in vorm…

Toch merk ik dat ik het ook fijn vind om soms in kleinere zalen te staan. Zo kan ik meer contact maken met mijn publiek en de tekst  laten ademen door de muziek een wat meer dienende rol te geven of in het geval van aankomend weekend geheel weg te laten. 

Tussen Licht en Lucht is voor mij een eerlijke plaat geworden die leeft door het beeldende en de balans van explosieve nummers als Los Zand of Volle Maan en de, zoals ik het noem,  kleine nummers als Zo Niet Mij.
Voor elke gemoedstoestand staat er wel een nummer op. 
Daarom wil ik me nu ook wat meer gaan richten op de ‘kleine’ kant van mijn album en zal jullie daar van op de hoogte houden.

Voor aankomend weekend;

Zaterdag in de Bitterzoet (Amsterdam) tijdens CrimeJazz zal ik in een set van 15 minuten met name T.L.E.L. materiaal ten gehore brengen in spoken word.
Dit geldt eveneens voor zondag als ik in Rotown (Rotterdam) ben.

Dus iedereen die zoiets heeft van ‘ Ik wil die Typhoon wel eens horen zonder alle beats en gespring, kijken of ie dan net zo tof is’ is zeker uitgenodigd om te komen chillen en luisteren.

 Groeten,

Typhoon